İzlanda, Viking döneminden bu yana devam eden ve ülkenin yaklaşık yüzde 40'ını çölleştiren erozyon kriziyle mücadelede yeni bir strateji izliyor. Kimyasal yöntemlerin başarısızlığının ardından biyolojik bir yaklaşıma başvuruldu.
1945 yılında Alaska'dan getirilen ve 1970'lerden itibaren ülkenin çorak arazilerine ekilen Alaska Lupine adlı bitki, başlangıçta toprak kaybını durdurmada etkili oldu. Ancak zamanla kontrolsüz bir şekilde yayılarak yeni bir ekolojik soruna neden oldu.
Yüzyıllar boyunca ormanların kesilmesi, İzlanda'nın volkanik topraklarını erozyona karşı savunmasız bırakmıştı. 20. yüzyılın ortalarında uçaklarla tonlarca yapay gübre ve kimyasal bileşen atılması, hava koşulları nedeniyle kalıcı bir çözüm sunmadı.
Kimyasal müdahalenin başarısız olmasının ardından devreye giren Alaska Lupine, köklerindeki bakteriler aracılığıyla havadaki azotu toprağa bağlayarak kendi gübresini üretiyor. Derin kök yapısıyla volkanik kumu sabitleyerek çölleri yeşillendiren bitki, kum fırtınalarını da engelledi.
Ancak adada doğal bir düşmanı bulunmayan ve hızla çoğalan Alaska Lupine, binlerce yıllık yerli bitki örtüsünü tehdit etmeye başladı. Orijinal İzlanda manzarasının ve biyoçeşitliliğin tehlikeye girmesi üzerine hükümet, bitkiyi tamamen yok etmek yerine kontrol altına almayı hedefleyen bir plan geliştirdi.
Uygulamaya konulan strateji kapsamında ada, "serbest" ve "yasak" bölgeler olarak ikiye ayrıldı. Erozyonun devam ettiği alanlarda bitkinin büyümesine izin verilirken, milli parklar ve hassas yosun alanlarında mekanik söküm ve lokal ilaçlama çalışmaları yapılıyor. Ayrıca, koyun sürüleri de bitkinin taze filizlerini tüketmeleri için istila bölgelerine yönlendiriliyor.
Uzun vadeli bir çözüm olarak, Lupine bitkisinin iyileştirdiği topraklara huş ağacı fideleri dikiliyor. Büyüyen ağaçların oluşturduğu gölge, Lupine çiçeklerinin doğal yollarla ölmesini sağlayarak arazinin yeniden orijinal İzlanda ormanlarına dönüşmesi amaçlanıyor.
