İsviçre'de bulunan ve dünyada eşi benzeri bulunmayan Pilatus Demiryolu, dik eğimiyle dikkat çekmeye devam ediyor. İlk kez 1889 yılında hizmete giren bu demiryolu hattı, dönemin mühendislik sınırlarını zorlayan projeler arasında yer alıyor.
Hattın inşasında, trenlerin raylardan kaymasını engellemek amacıyla Eduard Locher tarafından özel bir dişli ray sistemi geliştirildi. Geleneksel sistemlerin dik yamaçlarda yetersiz kalması üzerine tasarlanan bu mekanizma, hattın en karakteristik özelliği olarak kabul ediliyor. Demiryolu hattı boyunca eğim, standart demiryolu değerlerinin çok üzerine çıkmaktadır.
Güvenlik gerekçesiyle trenlerin hızı saatte yaklaşık 9 ila 12 kilometre ile sınırlandırılmıştır. Yolculuk güzergahı üzerinde yedi tünel ve çok sayıda köprü bulunmaktadır. Hat, Alpnachstad noktasından başlayarak 2.073 metre yükseklikteki Pilatus Kulm istasyonuna kadar uzanmaktadır.
İnşa süreci yaklaşık 400 iş gününü kapsayan üç yaz sezonunda, yaklaşık 600 işçinin katılımıyla tamamlanmıştır. Başlangıçta buharlı trenlerle işletilen hat, 1937 yılında elektrikli sisteme geçiş yapmıştır. Günümüzde modern trenlerle hizmet veren hat, Amerikan Makine Mühendisleri Derneği tarafından tarihi mühendislik yapısı olarak tescillenmiştir.
