Ankara Savaşı'nın sorumluluğu konusunda farklı görüşler bulunmaktadır. Bazı tarihçilere göre bu büyük felaketin temel nedeni Timur'un eylemleriyken, diğerleri Osmanlı Sultanı Yıldırım Bayezid'in siyasi tutumunu daha etkili görmektedir. Bu nedenle, Ankara Savaşı üzerine yapılan tartışmalar sadece askeri bir mücadeleyle sınırlı kalmayıp, iki hükümdarın karakterleri ve devlet anlayışları da mercek altına alınmıştır.
Ancak, iki büyük hükümdarı savaş meydanına sürükleyen süreç ani gelişmemiştir. İki taraf arasındaki gerilim, karşılıklı gönderilen sert mektuplarla artmış, diplomatik üslup yerini kısa sürede ağır hakaretlere ve açık tehditlere bırakmıştır. Kalemle başlayan bu mücadele, sonunda kılıçların konuştuğu kanlı bir hesaplaşmaya dönüşmüştür.
Tarihi kaynaklarda yer alan mektuplar incelendiğinde, Timur ile Yıldırım Bayezid'in birbirlerine yönelik ifadeleri ve kaçınılmaz savaşa giden süreci tetikleyen gelişmeler daha net anlaşılmaktadır. Başlangıçta Timur, Osmanlı Devleti ile doğrudan bir çatışmadan kaçınma eğilimindeydi. Bunun başlıca nedenlerinden biri, Osmanlı'nın küffara karşı cihat eden bir uç beyliği olmasıydı. Bu kutsal misyonu üstlenmiş bir devlete doğrudan saldırmak, Timur'un ordusu ve devlet büyükleri tarafından olumlu karşılanmayabilirdi. Diğer bir sebep ise Osmanlıların savaş kabiliyetinin küçümsenemeyecek düzeyde olmasıydı. Timur, kendisinden daha küçük bir devlete yenilmesi durumunda, hükümranlığı altındaki diğer devletçiklerin isyan edebileceği endişesini taşıyordu. Eğer Yıldırım Bayezid'den sembolik bir saygı ifadesi alabilseydi, Timur'un önceliği Irak ve İran'daki isyanlarla ilgilenmek olacaktı.
Yıldırım Bayezid cephesinde ise durum daha karmaşıktı. Timur'u Anadolu'da yenmenin imkansız olmadığı düşünülüyordu. Böyle bir zaferin Osmanlı Devleti'ne İslâm coğrafyasında kazandıracağı güç ve şeref, devlet adamlarını ve askerleri heyecanlandırıyordu. Balkanlar'daki ardı ardına gelen zaferler ve Osmanlı ordusuna yönelik yoğun katılımla birlikte, Bayezid'in çevresindeki bazı kesimler savaşı daha olası görüyordu. Ancak Bayezid'in bazı mektuplarında kullandığı yumuşak dil ve temkinli tavır, onun savaşı kesin bir seçenek olarak görmediğini göstermektedir. Buna rağmen, ilk mektuplarda ağır ifadeler kullanıldığı görülmektedir.
Timur, bu sert sözlere karşılık olarak, Yıldırım Bayezid'in kendisini İslam düşmanı ve küffar olarak tanımlamasına şiddetle karşı çıkmış, ancak yine de itidalli bir üslup kullanmıştır. Yıldırım Bayezid ise sonraki mektuplarında daha dikkatli kelimeler seçerek, galeyana gelecek veya getirecek ifadelerden kaçınmıştır. Bu mektuplarda, öfkeli bir dil yerine diplomatik bir üslup benimsenmiş, ancak mertlikten de taviz verilmemeye çalışılmıştır.
Timur, sonraki mektuplarında daha kibar bir dil kullanmakla birlikte, Yıldırım Bayezid'in kabul edemeyeceği taleplerde bulunmaya başlamıştır. Timur, şimdiye kadar sulh için çalıştığını belirtmiş, ancak Yıldırım Bayezid'in kendisine bağlı olan Erzincan'a gelerek valisini rencide ettiğini ifade etmiştir. Adamının sulhu sağlamak için Yıldırım Bayezid'in pişman olduğunu yazdığını ancak Bayezid'in giderek artan bir katı tutum sergilediğini belirtmiştir. Timur, askerleri şehirlerine girmeden önce Sivas, Malatya, Elbistan, Erzincan ve Kemah'ın kendisine bırakılmasını talep etmiş ve sulha muhalif olmadığını, sulhun bir kopyasının Mekke'de muhafaza edilmesini önermiştir.
Bu diplomatik gerilimin ardından gelen Ankara Savaşı, İslam dünyasının önemli güçlerinden Osmanlı Devleti için bir fetret döneminin başlangıcı olmuştur.
